توی این روزگار عجیب که نگاه ها رنگ طمع و خنده ها بوی طعنه میده دوستیها یکبار مصرف که یادآور جنس چینیه ،ادم ها همدیگه رو زیر پاهاشون پله میکنن برای چند ریال بی ارزش.
اما توی این روزگار خاکستری زیبا ترین هدیه تماس دوستان قدیمیه که با اینکه رنگ کهنگی گرفته اما مثل قالی کاشون هرچی پا میخوره باارزش تر میشه ،از دوستی هجده ساله ای که حالا بالغ تر شده و به سن ثمر دادنهای کلان رسیده .
شاکر سلامتی این دوعزیز و پایداری و مستدام بودن دوستیها از یزدان پاکم.